(Yang Arif)
(Episod 25)
Apa yang awak cakap di mahkamah itu benar?
Awak menipu selama ini?
Siapa orang yang beri jaminan untuk masa depan awak?
- Tolong berikan kenyataan! - Tolong berikan kenyataan!
Awak selalu berparti dadah?
Siapa yang suruh awak buat sumpah palsu?
Awak mengaku selalu gunakannya?
Tolong beri laluan.
Kenapa awak ubah kenyataan?
Kenapa awak buat begini sekarang?
Saya terlupa orang yang beri jaminan...
untuk masa depan saya...
bukankahlah orang yang berkuasa, tapi peminat yang menyokong saya.
Selepas saya sedar tentangnya, saya dapat berfikir dengan baik.
Saya minta maaf.
Saya minta maaf, tiada apa lagi saya mahu katakan.
Adakah peminat itu seorang lelaki?
- Ya. - Apakah hubungan awak?
Saya juga peminatnya.
Saya minta maaf.
Saya akan beritahu segalanya selepas siasatan berakhir.
Dia juga selebriti?
Dia bintang bersama?
- Dia penyanyi? - Tolong beritahu kami.
- Park Hae Na! - Park Hae Na!
Hebat!
Awak yang terbaik!
Hentikannya. Bukannya saya menang pingat emas.
Saya rasa semua tekanan itu hilang.
Kawan-kawan saya selalu mengadu...
awak menangguhkan perbicaraan...
dan bercakap buruk tentang awak...
tanya jika awak hilang akal kerana dia selebriti...
dan cakap semua perkara mengarut.
Awak tahu bagaimana bidang ini.
Bergantung kepada awak bekerja dengan siapa...
ia akan tingkatkan dan rendahkan ego awak.
Helo, tuan.
Ini perbicaraan terakhir yang...
awak tegaskan mahu selesaikan?
Ya.
Baiklah.
Awak buat pilihan yang tepat.
- Ia bukan apa-apa. - Ya, ia penting.
Tapi, tidak mudah untuk lakukannya.
Saya selalu ikut undang-undang dan gerak hati untuk...
dapatkan keadilan...
Cukuplah, budak.
Kenapa awak sebut tentang keadilan hanya kerana awak letak jawatan?
"Meletak jawatan"?
Awak boleh serahkan sendiri kepada saya.
Awak datang pada Ahad dan letak dengan kemas atas meja saya.
Saya tahu saya selalu suruh awak letak jawatan...
tapi rasanya pelik bila awak letakkan jawatan.
Saya berikan jubah kepada awak...
tapi saya rasa seperti saya menghalau awak.
Saya sudah hantar untuk dapatkan kelulusan...
jadi ia akan diproses dalam masa dua minggu.
Saya letak jawatan...
Saya akan sentiasa berusaha...
untuk selesaikan perbicaraan disiplin untuk awak.
Kami tidak mahu rosakkan imej ahli keluarga yang akan berundur.
Saya tahu. Saya faham perasaan awak.
Tidak mudah untuk berhenti jadi hakim.
Semua orang menyesalinya.
Jangan ambil kes baru...
dan selesaikan kes yang awak akan berikan keputusan.
Awak perlu bercuti...
dan buka pejabat perundangan bila awak kembali.
Saya mungkin tidak sangat membantu,
tapi saya akan buat apa termampu.
(Hakim Han Soo Ho)
So Eun,
boleh kita bercakap?
Baiklah.
Ya?
Perlukah kita keluar berbanding bekerja di sini?
Apa?
- Ke mana? - Makan tengah hari.
Baru pukul 11 pagi.
Awak tidak pernah ponteng kelas, bukan?
- Betul. - Saya selalu ponteng kelas.
Mari pergi.
Mari pergi!
Apa ini?
Saya mahu belanja awak makan tengah hari mewah di tempat mewah.
Saya selalu mahu buat begini.
Saya boleh dapat sinaran matahari, memerhatikan orang lain...
dan berbual seperti masa takkan berlalu.
Kita boleh buat begini lain kali.
Kita boleh buat begini setiap kali waktu makan tengah hari.
Bukan begitu.
Saya benar-benar mahu luangkan masa untuk berehat.
Saya tidak pernah berpeluang untuk lakukannya.
Kakak saya adalah junior di kolej sewaktu ia berlaku kepadanya.
Saya pelajar baru.
Selepas kakak saya hilang...
saya tukar kurus dan masuk ke sekolah undang-undang.
Saya mahu pastikan dia dibicarakan semula.
Saya mahu kakak saya keluar dari tempat persembunyiannya.
Sebab itu...
saya tidak pernah ada masa untuk diri sendiri.
Saya perlu belajar setiap kali ada masa.
Jadi pembunuh pasti lebih mudah.
Mungkin.
Saya tidak boleh melihat melangkaui kehidupan harian saya.
Apa pun,
hari ini agak berbeza...
- terima kasih pada awak. - Tunggu sedikit masa lagi.
Semuanya akan berlaku seperti yang awak mahu.
Awak akan jumpa kakak awak dan si tidak guna itu akan dihukum.
Bila awak bebas daripada rasa sakit...
ini juga akan putus.
Ia akan berlaku, bukan?
Sudah tentu.
Tapi...
jadilah hakim walaupun ia ambil masa. Faham?
Hakim adalah orang paling berkuasa dalam golongan perundangan.
Saya juga mahu lakukannya...
Bila saya jadi hakim...
awak akan dipindahkan ke Jabatan Panel Kehakiman Jenayah.
Saya akan cuba yang terbaik untuk jadi...
hakim bersekutu di kalangan panel.
Saya cukup yakin awak akan...
beri semua kerja awak.
Akhirnya saya akan bekerja sehingga lewat malam setiap hari.
Awak akan marah...
kerana saya bekerja terlalu gigih...
dan saya tidak patut bekerja keras tidak kira berapa banyak dibayar.
Awak akan bawa saya keluar dan kita akan minum sepanjang malam.
Kakak saya...
akan hubungi saya untuk tanya bila saya akan pulang.
Kenapa...
dan untuk apa...
awak kelihatan sangat cantik? Apa awak mahu buat selepas ini?
Jika awak cakap sesuatu...
seperti itu secara tiba-tiba...
Boleh awak cakap ia sekali lagi?
- Saya tidak mahu. - Kenapa?
Awak patut dengar dengan teliti waktu saya cakap buat kali pertama.
Mari pergi.
Baiklah. Kita perlu sambung kerja.
Tidak, kita akan berseronok.
Bagaimana dengan kerja?
Mari berseronok buat kali terakhir.
Itu dia!
Saya bunuh ia.
Oh Tuhan.
Saya terkurung. Apa saya mahu buat?
Kenapa?
- So Eun. Awak tidak apa-apa? - Ya?
Bangun.
Saya akan tanggalkan.
Awak tidak apa-apa.
(Mahkamah)
- Cik Song. - Ya?
Saya tidak dimarahi dengan teruk. Hakim rasa agak baik.
Saya sentiasa menyebelahi awak, Encik Jo.
Apa yang awak beri kepada saya tempoh hari, saya mahu pulangkan.
Ini dia.
- Ada rambut. - Apa?
Sama juga di sini.
Cik Park, bekas penyanyi idola yang sedang dibicarakan...
tentang penggunaan dan memiliki dadah secara haram...
menyebut nama pewaris konglomerat, pewaris kumpulan perubatan...
dan pewaris politik yang akan bertanding...
jawatan Ahli Dewan dalam perbicaraan sebelum ini.
Pendedahan ini mengejutkan orang awam.
Dia mendedahkan parti dadah daripada golongan kelas atasan.
Hakim melaporkan nama-nama orang-orang yang disebut...
semasa perbicaraan yang tidak pernah didengari.
Ya, pengarah.
Baiklah.
Apa itu?
Bukalah.
(Sijil Hadiah, 100 dolar)
Ini sijil hadiah.
Itu daripada ketua pengarah.
Hantar pesanan ringkas untuk berterima kasih.
Ini bayaran untuk peletakan jawatan saya?
- Teruskan kerja awak. - Kenapa buat begini kepada saya?
Kami menerima aduan kerana ketiadaan awak.
"Awak memecatnya kerana dia kritik agensi media lain?"
"Saya akan failkan petisyen di Rumah Biru."
Mereka ugut untuk muat naik undian minta campur tangan presiden.
Presiden terima panggilan sepanjang hari.
Siapa orang dalam talian ini? Kenapa sangat rajin?
Itu sahaja sebabnya?
Awak tidak terfikir yang awak dapat kerja semula...
kerana aduan yang kami terima dalam talian?
Kami gunakan awak semula kerana awak jadi trend dalam talian.
- Begitu. - Awak faham apa saya cakap?
Sekarang, penonton mahu melihat awak, bukan berita.
Kami gunakan awak semula kerana awak beri kami duit.
Itulah perniagaan.
Awak mahu saya jalankan perniagaan yang bagus, bukan?
Jika tidak mampu, bersedia untuk letak jawatan.
Hei,
itu bukan gangguan seksual.
Bila saya suruh tanggalkan lencana awak...
saya maksudkannya sebagai kiasan. Awak sebahagian daripada agensi...
Perlukah saya terus terangkan in pada awak?
Saya akan pergi dapatkan duit.
Syarikat undang-undang terbesar Korea, Odaeyang...
peguam terbaik, Oh Sang Chul yang duduk di sana...
dan ahli pasukan kesayangannya.
Saya sangat sukakan awak.
Apa yang berlaku?
Apa semua ini?
Adakah...
Saya buat sesuatu yang buat awak marah?
Saya tidak layan awak dengan cukup baik?
Awak juga.
Dengar baik-baik.
Saya takkan disiasat.
Tidak, saya tidak boleh disiasat.
Saya akan gunakan semua kuasa yang saya ada...
dan buat awak bekerja di luar bandar...
dan kemudian rampas kerja awak.
Encik Oh,
tiada apa-apa awak mahu kata, bukan?
Saya rasa ia bermasalah kerana anak saya tidak cekap.
Apa kata kita bercakap secara peribadi?
Saya tidak perlukan bantuan awak!
Jangan berani bermimpi untuk bekerja dengan Osung lagi.
Itu adalah antara ayah awak dan saya,
Pengarah Lee.
Awak beritahu saya yang awak dan ayah saya rapat.
Awak fikir ayah saya akan hidup selamanya?
Tapi tiada jaminan awak akan jadi pewaris pengerusi.
Jika awak terburu-buru dalam selesaikan hal ini...
bukankah adik awak, Lee Ho Jun, akan ambil alih?
Tidak guna.
Choi Min Gook...
bayar dadah itu dengan cek bank.
Cakaplah dia yang...
melakukan jenayah itu.
Awak tiada hak untuk berada di sini.
Keluar.
Tidak guna.
Saya juga mahu awak tinggalkan kami sebentar.
Kenapa awak...
Awak mungkin perlu bersara selepas bekerja dengan sangat gigih.
Sekurang-kurangnya awak perlu jadi ketua pendakwa...
untuk dapatkan sokongan bila awak buka pejabat perundangan.
Tidak guna. Kenapa awak...
Berani peguam mengejek pendakwa?
- Apa itu pendakwa? - Apa?
Apa itu pendakwa?
Awak sudah hilang akal.
Apa itu pendakwa, Jung Soo?
Ia kuasa.
Walaupun pendakwa berada di sekitar kerajaan...
dan melindungi untuk konglomerat...
orang yang menyerang kerajaan dan konglomerat...
adalah pendakwa.
Berbanggalah.
Awak tuan negara ini.
Awak mahu tenangkan saya atau beri galakan kepada saya?
Awak cari masalah dengan saya?
Konglomerat besar juga hanya penjaja bagi saya.
Kenapa saya perlu buat masalah selepas ditampar...
penjaja yang hina?
Keberanian awak ini berasaskan apa?
Tinggalkan Osung dan sebelahkan Hanyoung.
Awak ada pengaruh di Hanyoung?
Saya akan tetapkan mesyuarat.
Awak perlu ambil kes ini.
Putuskan sama ada mahu jadi yang utama atau bersara di luar bandar.
Awak mahu saya bertaruh.
- Betul? - Saya ada pengaruh besar.
Kita takkan kalah.
Ia tidak banyak.
Oh Tuhan. Ia sangat nipis.
Semuanya agak sukar dalam bidang awak, bukan?
Saya masih pelatih.
Gaji awak memang sedikit sekarang, jadi bila jadi hakim...
dan dapat pendapatan besar, awak akan rasa gembira.
Guna ini untuk beli aiskrim...
dalam perjalanan pulang nanti.
Tidak, tolong terima ia.
Awak tarik semula dakwaan sebagai pertukaran untuk cari kakak awak.
Kita seri sekarang.
Kenapa awak cuba membayar saya?
Tolong anggap ia sebagai token penghargaan kecil saya.
Token kecil yang yang akhirnya jadi sesuatu yang teruk nanti.
Ugutan sentiasa berjaya dalam dunia ini.
Saya bukan cuba mengajar awak, tapi...
Ini.
Baiklah.
Awak tahu...
tarikh akhir yang dijanjikan semakin hampir, bukan?
Jika awak tidak tepati janji sekali lagi...
saya akan mendakwa sekali lagi kerana menipu.
Oh Tuhan.
Saya sudah sediakan kertas kerja.
Saya cuma perlu menghantarnya.
Selepas awak gugurkan caj untuk sesuatu kes...
awak tidak boleh mendakwa sekali lagi untuk kes sama.
Itulah undang-undang. Fikirkan awak sedang bercakap dengan siapa.
Awak patut tahu ugutan takkan berjaya dengan saya!
Awak cari kakak saya, bukan?
Awak perlu percaya untuk dapat kehidupan abadi.
Tepati janji awak.
Jika awak temuinya,
awak akan buka perbicaraan semula?
Saya akan memohon perbicaraan semula...
dan menentang sehingga ke akhirnya.
Awak tidak pernah...
dibicarakan, bukan?
Tidak, tidak pernah.
Kenapa?
Itulah kehidupan.
Berbanding hukum orang bersalah...
lebih penting untuk elakkan orang tidak bersalah daripada terluka.
Oh Tuhan. Masuklah. Meja untuk dua orang?
Kami datang untuk mengiringi awak, Yang Arif.
Saya sudah keluarkan kamera papan pemuka.
Awak mahu periksa?
Tidak perlu.
Kami percayakan orang lain.
Kita perlu percayakan satu sama lain untuk dapatkan kehidupan abadi.
Saya menonton perbicaraan dan berita.
Khabar angin tersebar seperti kebakaran, ia menyebelahi kami.
Saya mahu berterima kasih kepada awak dengan seikhlas hati.
Sudah tentu.
Saya patut berikan kepada awak selepas keputusan bersalah..
tapi kerana awak rosakkan imejnya juga...
dengan parti dadah...
ia sama seperti keputusan bersalah.
Saya gembira kami berjaya wujudkan hubungan yang hebat...
dengan awak.
Serius.
Saya buat semua perkara sampah untuk semua ini.
Awak tahu betapa sukarnya untuk saya beberapa bulan lalu?
Bagaimana saya mahu faham pertimbangan...
dan pemikiran awak?
Tidak mungkin awak boleh faham.
Ini benar-benar sejuta dolar?
Ya.
Saya akan masukkan dalam kereta awak jika awak berikan kunci.
Tidak.
Saya mahu berseronok dengannya lebih lama.
Sejuta dolar. Sekaligus.
Memang bagus jadi hakim.
Ia duit! Ia sejuta dolar!
Habislah awak semua!
Saya berjaya dapat sejuta dolar!
(Kepada Hakim Han Soo Ho)
(Hakim Yang Mulia)
Hakim Yang Mulia.
Saya sangat menghormati awak yang...
menentang untuk keadilan...
dalam masyarakat.
Saya Park Jae Hyung, adik Park Jae Ho.
Abang saya cacat. Dia ada masalah perkembangan.
Dia lembam...
dan tidak boleh buat hubungan mata dengan orang...
tapi dia anak yang baik yang dengar apa sahaja ibu cakap.
Ibu. Peti sejuk awak penuh.
Letak di sini?
Di sini?
Di sini? Letak di sini?
Di sini?
Begini?
Ibu, awak sakit?
Awak selalu sakit.
Adakah Woo Jung...
beri makanan itu kepada awak?
Saya perlu mati supaya awak berdua perlu hidup.
Bagaimana dengan sekolah?
Cikgu saya bagus...
dan saya belajar kemahiran.
Mereka cakap saya mahir.
Ibu. Saya tidak perlukan duit.
Awak pergi ke hospital.
Awak beli ubat.
Jae Ho.
Hidup gembira...
dengan adik awak...
dan Woo Jung.
Bagaimana dengan awak?
Ibu...
terlalu letih.
Saya mahu tidur sekarang.
Jika saya tidak menjawab awak kerana saya tertidur...
jangan kejutkan saya...
dan pergi ke sekolah, faham?
Saya...
sejuk.
Selimutkan saya.
Ibu sejuk.
Awak sejuk?
Awak patut tutup muka saya juga.
Memandangkan saya sejuk...
pastikan...
awak tekan ia.
Begini.
Ibu sejuk.
Dia kesejukan. Dia sejuk.
Lebih lama?
Sampai bila?
Ibu sudah tidak sejuk?
Awak sejuk?
Ibu?
Awak sedang tidur?
Ibu, awak tidur?
Nama saya Bang Woo Jung. Saya bertunang untuk berkahwin...
dengan defendan, Park Jae Ho.
Tunang saya...
disyaki terlibat dengan jenayah berat, iaitu bunuh ibu sendiri.
Semua kenyataan ini...
benar, betul?
Apa?
Kenapa awak bunuh ibu awak?
Kerana duit.
Hospital ibu,
di bawah selimut ibu saya...
saya buat kerana duit.
Syabas.
Mulai sekarang,
bila seseorang tanya awak soalan itu, jawab begitu.
Jika awak buat begitu, hakim akan hantar awak pulang.
Awak faham?
Ya.
Hakim paling tidak suka orang yang ubah kenyataan.
Awak tahu, bukan?
Jika awak tukar kenyataan...
awak takkan dapat pulang.
Motif Park yang sedang dibicarakan kerana disyaki...
membunuh ibunya sendiri sudah didedahkan.
Menurut pendakwaan...
Park membunuh ibunya sendiri selepas bergaduh...
bila ibunya tidak lagi berikannya duit.
Jumlahnya hanyalah 200 dolar.
Defendan, Park Jae Ho,
menjaga ibunya, Lee Yong Soon.
"Saya letih."
"Saya harap dia mati dengan cepat."
Dia selalu tunjukkan ketidakselesaan untuk keadaannya.
Dia berikan ibunya yang tidak boleh bangun dengan makanan basi.
Dia cuba memburukkan keadaannya...
tapi bila ia gagal...
akhirnya dia membunuhnya.
Defendan bukan pembunuh yang tidak tahu malu.
Semua kenyataan yang media bincangkan adalah tidak benar.
Jaga bahasa awak.
Pendapat awam tiada tempat di mahkamah saya.
Defendan mengalami gangguan perkembangan.
Dia tidak berniat untuk membunhnya.
Tolong benarkan saya hantar pendapat psikiatri.
Defendan belajar perdagangan di sekolah vokasional.
Dia adalah juruteknik dengan sijil darjah ketiga.
Hujah yang dia tidak menyedari...
tindakannya akibat gangguannya...
tidak boleh diterima pendakwaan.
Oh, tidak.
Sudah cukup hujah yang saya dengar daripada kedua-dua pihak.
Adakah kenyataan pada...
salinan pendakwaan ini benar?
Ada sebarang percanggahan?
Apa?
Tidak.
Pendakwa, buat permohonan awak.
Pendakwa memohon...
hukuman maksima...
iaitu hukuman mati.
Hakim Yang Mulia...
saya merayu untuk awak dedahkan...
kebenaran di sebalik penipuan ini.
Tolong berikan keampunan kepada defendan, Park Jae Ho...
tunang saya.
Saya minta dengan ikhlas daripada hati awak yang baik.
Daripada Bang Woo Jung.
Awak maksudkan awak akan guna perbicaraan saya...
untuk tutup kes dadah untuk anak ahli politik dan CEO?
Ada sesuatu yang tidak kena dengan perbicaraan ini.
Mereka lakukannya untuk menutup sesuatu.
Bagaimana hakim tahu tentangnya?
Saya bukan cuba beri pengaruh dalam keputusan awak.
Saya cuma mahu awak percepatkan perbicaraan...
supaya ia tidak kehilangan momentum.
Saya tidak pernah sentuh begitu banyak duit dalam hidup sebelum ini.
(Episod 26) Apa saya patut buat?
Saya akan hilang akal. Di mana saya patut gunakannya?
Gunakannya dengan bebas.
Boleh saya habiskan duit sebanyak ini dengan sesuka hati?
Ia bukan duit yang begitu banyak apabila awak fikirkan masa depan.
Jadi, saya akan gunakannya sesuka hati.
Mula-mula, beli pakaian dan kasut baru.
Saya akan beli kereta jenama asing.
Saya akan mengembara ke luar negara. Habiskan untuk berhibur!
Tidak.
Saya harus membeli tanah.
Saya akan dapatkan maklumat di mana mereka akan bangunkan semula...
dan beli tanah serta...
saya akan guna semuanya.
Sejuta dolar tidak begitu banyak.
Ia jumlah yang kecil.
Adakah saya buat sesuatu yang menyinggung hati awak?
Tidak.
Saya suka mentaliti awak yang duit akan penuhi segalanya.
Ia begitu jujur.
Mereka cakap ia bersifat hina bergelumang dengan duit...
tapi saya tidak setuju.
Jadi, kenapa awak...
Tiada sebab.
Saya tidak sukakan awak.
Jika awak beritahu saya apa masalahnya...
saya akan selesaikan salah faham itu.
Dengar, ada seseorang yang saya sangat suka.
Ada sesiapa yang awak suka?
Saya sudah berkahwin...
jadi saya sangat sukakan keluarga saya.
Jangan suka sesiapa.
Jangan sukakan isteri awak.
Jangan sukakan anak awak. Jangan sukakan sesiapa.
Jangan sekali-kali.
Orang jahat tidak ada hak untuk sukakan sesiapa.
Yang Arif.
Apa yang sedang berlaku?
Lama tidak bertemu.
Park Jae Hyung?
Ya.
- Awak datang untuk culik saya lagi? - Ya.
Awak jumpa orang yang salah. Saya...
Kembarnya pasti ada berhampiran.
Dia tiada di sini. Sudah berjam-jam saya periksa seluruh tempat.
Ayuh.
Oh Tuhan.
Oh Tuhan, ini kepakaran saya.
Bagaimana rasanya tunggu keputusan selepas duduk di kerusi itu?
Sekurang-kurangnya mari bertukar nama.
Itulah diri awak.
Tidak kira betapa banyak saya menangis dan menjerit...
awak masih tidak kenal siapa saya.
Saya Bang Woo Jung,
tunang Park Jae Ho.
Gembira bertemu awak, Cik Bang.
Saya adik Han Soo Ho,
Han Kang Ho.
- Apa? - Awak mungkin tidak tahu...
tapi kami kembar.
Abang saya hakim. Saya cuma diri saya.
Saya sudah tahu awak kembar.
Saya ekori awak dari mahkamah.
Tidak guna.
Adakah semua orang yang keluar dari sana adalah hakim?
Tidak guna!
Adakah awak begitu terdesak untuk hidup?
Kerja saya sudah selesai.
Bukan saya.
Minta maaf kepada Jae Ho.
Minta maaf kepadanya...
dan mati.
Abang saya yang tidak guna melakukannya.
Semua orang di dunia ini cakap yang Jae Ho patut mati...
tapi awak tidak patut sertainya. Awak adalah hakim.
Awak adalah peguam.
Awak tidak patut sertai mereka.
Saya Han Kang Ho. Saya bukan Han Soo Ho!
Sekejap!
Helo.
Siapa ini?
Saya Hakim Han Soo Ho dari Jabatan Jenayah Individu...
Mahkamah Daerah Utama Seoul.
Mari berjumpa.
Bawa Cik Bang Woo Jung juga.
Awak boleh memilih masa dan tempat.
Saya akan telefon awak semula. Tunggu panggilan saya.
Kenapa? Siapa?
Hakim Han Soo Ho.
- Apa awak mahu buat? - Saya akan bawa dia ke sini.
Sama ada kita membunuh seorang atau kedua-duanya.
Nampak?
Saya tahu tentang kes awak.
Awak akan membunuh Soo Ho?
Apa awak akan buat selepas membunuhnya?
Bagaimana dengan saya?
Baiklah, awak boleh membunuh Soo Ho...
tapi saya orang awam yang tidak bersalah.
Betul, bukan? Saya hanya...
Hei! Jika awak buat begitu, akhirnya awak akan...
Orang yang anda panggil tidak dapat dihubungi.
Anda akan disambungkan...
(Apa awak...)
Apa yang awak buat?
Tidak guna!
Baik. Awak betul kali ini.
Itu Han Soo Ho.
Tanya sama ada dia orangnya atau tidak.
Buka ikatan saya dan mari berbincang.
Jangan salah faham.
Saya bukan bawa awak ke sini untuk berbincang.
Siapa antara awak Han Soo Ho? Beritahu perkara sebenar.
Saya Han Soo Ho.
Betul. Hakim tidak menipu.
Jika mahu periksa lebih lanjut...
tanggalkan pakaiannya. Periksa tangan kanannya.
Hei.
Tidak guna.
Hakim tiada tatu.
Jangan rumitkan keadaan.
Mari bunuh Han Soo Ho dahulu dan kita teruskan dari situ.
Minta maaf kepada Jae Ho dahulu.
Awak akan mati selepas minta maaf.
Ia adalah kenyatan yang Park Jae Ho bunuh ibunya sendiri.
Abaikan kecacatan dan motifnya...
tidak mengubah kenyataan yang dia membunuh orang.
Saya buat keputusan berdasarkan tindakannya.
Itu satu penipuan.
Motif yang media dedahkan bukan masalahnya.
Saya ikut undang-undang dan buat keputusan...
Awak kenal abang saya?
Awak kenal dia? Apa yang awak tahu?
Berani awak mewakili undang-undang? Bagaimana?
Hei!
Lepaskan saya! Saya tiada kaitan dengan kes ini.
Sanggup awak cakap begitu apabila abang awak hampir mati?
Saya tidak akan jadi begini jika bukan kerana abang saya.
Beritahu saya jika ia sukar. Saya akan bantu awak.
Diam...
sebelum saya bunuh awak dahulu.
Itu permintaan maaf?
Mengambil kira latar belakangnya yang miskin...
dan masalah perkembangannya...
saya boleh menghukum dengan penjara 10 tahun, lebih atau kurang.
Tapi...
saya mahu akhiri perbicaraan segera.
Ia begitu mudah untuk lakukannya.
Berani awak selesaikan hal begitu dengan orang lain?
Walaupun ambil masa setahun atau 10 tahun...
awak patut dedahkan kebenaran.
Awak tidak boleh buat perbicaraan begitu.
Itu salah saya.
Tapi ia tidak mengubah hakikat dia membunuh ibunya.
Jae Ho...
buat semua yang diarahkan oleh orang yang disayanginya.
Dia beritahu saya, ibunya yang arahkan dia buat begitu.
Dia tidak tahu konsep hidup dan mati.
Saya sudah semak log pelawat.
Pernahkah awak terfikir dia bunuh diri...
kerana awak suruh dia buat begitu?
Saya jalankan perbicaraan dengan teruk,
tapi awak salah cakap.
Kita berdua rakan subahat.
Jika awak memang ambil berat tentang Park Jae Ho...
lakukan perbicaraan sekali lagi.
Saya tidak buat apa-apa salah.
Saya tidak buat apa-apa yang salah.
Semuanya...
- salah awak! - Berhenti, awak keterlaluan!
Awak gelar diri awak hakim?
Saya akan beritahu ibu semua yang berlaku hari ini.
Dia selalu cakap awak yang terbaik.
Saya tidak sabar mahu melihat reaksinya.
Tidak mengapa.
Mereka perbesarkan kes Park Jae Ho...
untuk menutup...
kes penggunaan dadah anak-anak orang berpengaruh.
Walaupun tahu tentangnya...
hakim yang mengetahuinya jatuhkan hukuman mati.
Jika awak mahu balas dendam, failkan perbicaraan semula...
dan buat si tidak guna itu dibicarakan.
Pastikan dia mengaku di kandang saksi...
apa yang dia buat semasa perbicaraan...
dan buat dia menyesal.
Jika dia tidak mahu mengaku...
tolong maafkan dia.
Ibu kami akan hidup walaupun jika saya mati...
tapi ibu kami akan mati tanpa dia.
Ibu kami hanya ambil berat tentangnya.
Kami kehilangan segalanya...
tapi awak mahu semuanya?
Saya tidak ada apa-apa lagi.
Saya tidak ada duit atau keluarga.
Ibu kami...
singkirkan saya daripada pendaftaran keluarga semasa saya kecil.
Kerana saya ada lima pendakwaan...
dia malu untuk benarkan saya pulang ke rumah.
Saya tahu ia tidak boleh kurangkan kesakitan awak...
tapi walaupun jika...
awak tidak boleh maafkan abang saya yang tidak berguna...
tolong jangan bunuh dia.
Tolonglah.
Awak gunakan saya sebagai umpan?
Sekiranya mereka culik saya...
awak akan muncul dan mahu jadi wira?
Awak sendiri yang jadikan diri awak umpan.
Awak gelar diri awak abang.
Awak memang begitu. Itu memang Han Soo Ho.
Awak seperti beg sampah.
Saya tidak akan peduli walaupun awak mati...
jadi, lindungi nyawa awak sendiri.
(Min Jea Suk, Peguam Undang-undang)
Saya tahu saya tidak patut menjadi hakim.
Saya meletak jawatan...
beberapa hari yang lalu.
Peguam ini ada reputasi yang hebat.
Dia akan membantu awak dengan perbicaraan semula.
Saya akan beri kenyataan sebagai saksi.
Cari saya bila-bila masa.
Jika mahu bunuh saya...
awak boleh membunuh saya.
Kepala saya.
- Ini saya. - Awak belum mati?
Saya mahu ke tempat kerja esok untuk kemas barang-barang saya.
Jauhkan diri dari mahkamah.
Saya ada perbicaran esok dan banyak kerja untuk dibuat.
Jangan datang.
Awak tidak boleh ketuai perbicaraan lain.
Ia keputusan terakhir yang pelatih kita tulis...
jadi saya perlu membacanya.
Sama ada awak atau saya tidak boleh dekati pelatih hakim kita.
Selamat tinggal.
Si lembab.
Awak kenal satu sama lain daripada wajah dan nama, bukan?
Maaf kerana saya menentang Hanyoung...
walaupun ia bukan kemahuan saya.
Saya hidup dalam ketakutan kerana kuasa Oh Dae Yang.
Awak bercakap seperti orang lama.
Sekarang, orang berterus-terang dan berbual selepas itu.
Berbicang tentang berapa awak akan bayar saya kerana pengenalan ini.
Awak ada prospek yang bagus untuk bidaan itu, bukan?
Saya bergantung kepada keputusan kerajaan yang bijak.
Jika Osung tidak dipilih, mereka akan memulakan...
litigasi pentadbiran untuk masalah prosedur.
Tiada sebarang masalah dengan proses itu.
Plot itu ditentukan 14 hari sebelum tarikh akhir...
tetapi ia ditukar 13 hari lalu...
supaya jika Osung tersingkir...
mereka boleh failkan tuntutan mahkamah.
Awak telah pasang perangkap.
Itu juga karya agung Oh Dae Yang?
Ia bernilai 11 bilion dolar.
Kami tidak akan serahkan kepada Hanyoung dengan mudah.
Apa yang awak mahu?
Bekerjasama dengan kami.
Ayah awak tidak akan setuju.
Ayah saya akan ke penjara bersama Lee Ho Sung.
Dahulu, orang tua menakutkan.
Sekarang, orang muda yang menakutkan.
- Apa syaratnya? - Hubungan jangka panjang.
Jika tidak, kami tidak ada sebab untuk singkirkan Osung.
(So Eun)
Orang yang anda panggil...
Hakim Han tidak menjawab, bukan?
- Tidak. - Kenapa dengannya?
Dia bukan begini orangnya.
Awak tidak rasa dia sakit atau...
terlibat dalam kemalangan?
Bukankah awak patut ke pangsapurinya?
Saya akan ke sana jika kita ada perbicaraan...
tapi saya rasa teruk jika ke sana kerana tiada apa-apa yang penting.
Jika awak berikan alamatnya, saya akan pergi.
Ia adalah maklumat peribadinya, jadi saya tidak boleh...
Adakah dia minum?
Ya?
Oh Tuhan, helo.
- Ini saya. - Apa khabar?
- Kereta sorong ini untuk apa? - Saya datang untuk ambil fail.
Tolong berikan saya semua ini.
Semuanya kecuali keputusan esok.
Apa ini? Kenapa awak ambil alih kes kami?
Hakim Han meletak jawatan.
- Betulkah? - Apa?
Awak tidak tahu?
Tolong dapatkannya untuk saya...
dan tolong suruh dia tandatangan dan hantarkannya.
(Hakim Han Soo Ho)
(So Eun)
Orang yang anda panggil tidak dapat dihubungi.
Awak sakit?
Awak tidak terlibat dalam kemalangan, bukan?
Tolong hubungi saya.
Awak begitu bernasib baik.
Awak boleh berehat buat seketika.
Baiklah, saya pergi dahulu. Berseronoklah.
Boleh awak bantu saya?
- Terima kasih. - Saya akan mengangkatnya.
Satu, dua, tiga.
- Selamat tinggal. - Baiklah.
Hakim Han sangat kejam.
Sekurang-kurangnya dia patut beritahu kita.
Kita tahu dia dalam pertimbangan untuk letak jawatan.
Saya pasti dia ada sebabnya.
Adakah dia letak jawatan begitu sahaja...
dan tidak datang bekerja?
Saya tidak tahu. Jangan tanya saya.
- Awak mahu ke mana? - Saya tidak tahu. Apa-apalah.
(Hakim Han Soo Ho)
(Ibu)
Helo?
Ibu?
Ya, datang melawat saya bersama abang awak hujung minggu ini.
Saya sibuk.
Cakap dengan abang awak dan datang melawat saya bersama.
Saya tidak mahu lihat awak bergaduh antara satu sama lain lagi.
Awak larang saya berangan untuk bertemu awak lagi.
Apa yang berubah?
Ada sesuatu saya mahu beritahu. Datanglah hujung minggu ini.
Awak perlu datang. Jika tidak, saya akan ke Seoul.
Maaf. Anak saya akan melawat.
Saya tahu awak sembunyikan potongan yang baik di peti sejuk.
Berikannya kepada saya.
Tidak guna. Saya tidak percaya saya dipukul di belakang kepala.
(Panggilan Tidak Dijawab, Pesanan Baru)
So Eun, ini saya. Saya tidak apa-apa.
Awak di mana? Awak sudah habis bekerja?
So Eun, ini saya.
Oh Tuhan, maaf. Awak bimbang, bukan?
Tidak.
Saya jatuh dalam perjalanan pulang dan belakang kepala saya cedera.
Oh Tuhan, kepala saya sangat sakit.
Akhirnya saya tidur sepanjang hari.
Saya minta maaf. Saya juga tidak hubungi awak.
Oh Tuhan.
Awak cedera teruk?
Sedikit sahaja.
Awak patut hubungi apabila awak cedera.
Saya tahu.
Ada sesuatu berlaku?
Pekerja dari pejabat pentadbiran telah datang.
Mereka akan ambil fail kes esok. Mereka sudah ambil fail lain.
Kenapa? Kenapa mereka ambil fail kes saya?
Kerana awak hantar surat perletakan jawatan.
- Saya mahu beritahu awak. - Bila?
Sebelum atau selepas awak hantar surat perletakan jawatan?
Maaf saya tidak dapat beritahu awak lebih awal.
Awak janji untuk terus bekerja sehingga saya tamat latihan.
Saya minta maaf.
Saya hanya ada kurang 10 hari lagi.
Tapi awak sudah berhenti.
Jumpa awak esok.
Saya fikir awak bimbang, jadi saya datang untuk jumpa awak.
Saya bimbang tentang awak sepanjang hari.
Saya tanya diri sendiri kenapa saya terlalu bimbangkan awak.
Saya sangat bimbang sehingga tidak dapat buat apa-apa...
yang mana buat saya bimbang tentang diri sendiri.
Oh Tuhan, jangan biar ia buat awak bersedih.
Saya akan melawat awak pada hari terakhir latihan dengan bunga.
Dengan jambangan bunga besar.
Awak bukan hakim saya lagi.
Tidak, bukan.
Awak tidak akan beri saya kerja.
Saya tiada apa-apa lagi untuk dilaporkan kepada awak.
Tidak.
Awak bukan orang atasan saya dan saya bukan pekerja awak.
Saya tidak pernah anggap awak pekerja saya.
Apa pun...
awak bukan hakim saya dan saya bukan pegawai pelatih awak.
Saya pergi dahulu. Jumpa esok.
Bermalamlah di sini.
(Yang Arif)